บล็อกเต่า

กลอนแปดอันล้ำเลิศ ด้วยสำนวนกลอนกวีซีไรท์ ไพวรินทร์ ขาวงาม ทำให้ข้าพเจ้าซาบซึ้งยิ่ง
กระทั่งสุดจะทานทนจนจำต้องนำมาพิมพ์เผยแพร่แก่ท่านทั้งหลาย คงเสพรสกวีได้โดยทั่วกัน

คิดไม่ถึงจะคิดถึงถึงเพียงนี้

คิดไม่ถึงใจจะมีที่คิดถึง

เพียงแค่คิดไม่คิดว่าจะตราตรึง

คิดที่นี่อีกทีหนึ่งคิดถึงกัน

รักเพียงรักวูบเดียวประเดี๋ยวประด๋าว

ฝันเพียงฝันวับวาวประด๋าวประเดี๋ยว

ทุกข์เพียงทุกข์ชั่วคราวประด๋าวเดียว

สุขเพียงสุขประด๋าวเทียวประเดี๋ยวทุกข์

บางดาบสาดซัดประหัตประหาร

บางดาบประดับบ้านอยู่ข้างฝา

บางดาบต้านอริที่รุกมา

บางดาบนิทราอยู่กลางใจ

คนสวนพรวนดินปลูกดอกไม้

ยามหัวใจแห้งแล้งกระนั้นหรือ

ดูซินี่! ดอกไม้อยู่ในมือ

จะหาญถือให้ใครยามไร้รัก

ผีเสื้อใด? ยิ่งบินไปไร้แก่นสาร

เพียงโฉบผ่านปวงบุปผาน่าเหน็ดหน่าย

ปรารถนากระโจนผาฆ่าตัวตาย

หุบปีกฝันพลันพลิ้วว่ายเวิ้งทะเล

ปล่อยไปก็ปวดเปลี่ยว

เหนี่ยวรั้งก็ปวดร้าว

ห่างนักก็เหน็บหนาว

เบียดผ่าวก็แผดร้อน

โลกคือโรงแรมอันเรืองรองของชีวิต

ตื่นสนุกหลับสนิทคิดสืบก้าว

เดินทางมุ่งทุ่งลำพังฝั่งธารดาว

จะชั่วคราวหรือค้างคืนจงตื่นใจ

เราได้ยิน เราได้ยิน หินร้องไห้

เราจึงไป เราจึงไป ใกล้ใกล้หิน

หินก้อนนั้น ณ บัดนั้น ก็พลันบิน

ไปจากดิน ไกลจากดิน เป็นดวงดาว

เพียงแค่คิดก็ถึงคือคิดถึง

เพียงแค่ซึ้งก็สื่อคือห่วงหา

เพียงแค่ดินคิดถึงก็ถึงฟ้า

ถึงลับตาคิดถึงก็ถึงใจ

บุปผาบานเพียงกาลจะผ่านหลอม

บุปผาหอมเพียงพร้อมจะหอมหาย

ชั่วขณะของชีวิตและความตาย

ใช้ช่วงดี ช่วงร้าย ใช้เวลา